دومين تقاضايش اين است كه: «اهل اين سرزمين را- آنها كه به خدا و روز بازپسين ايمان آورده‌اند- از ثمرات گوناگون روزى ببخش» «وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ».
جالب اين كه: ابراهيم عليه السلام نخست تقاضاى «امنيت» و سپس درخواست «مواهب اقتصادى» مى‌كند، و اين خود اشاره‌اى است به اين حقيقت كه تا امنيت در شهر يا كشورى حكمفرما نباشد، فراهم كردن يك اقتصاد سالم ممكن نيست!.
در اين كه منظور از «ثَمَرات» چيست؟ مفسران گفتگوها دارند، ولى ظاهراً ثمرات، يك معنى وسيع دارد كه هر گونه نعمت مادى، اعم از ميوه‌ها، مواد ديگر غذائى، و نعمت‌هاى معنوى را شامل مى‌شود.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: هُوَ ثَمَراتُ الْقُلُوبِ: «منظور ميوه دل‌ها است»! «١» اشاره به اين كه خداوند محبت و علاقه مردم را به مردم اين سرزمين جلب مى‌كند.
اين نكته، نيز قابل توجه است كه: ابراهيم عليه السلام اين تقاضا را تنها براى مؤمنان به توحيد و روز جزا مى‌كند، شايد به خاطر اين كه از جمله «لايَنالُ عَهْدِى الظَّالِمِين» در آيات گذشته به اين حقيقت پى برده بود كه گروهى از نسل‌هاى آينده او، راه شرك و ظلم و ستم مى‌پويند، و او در اينجا ادب را رعايت كرد و آنها را از دعاى خود استثنا نمود.
به هر حال، خداوند در پاسخ اين تقاضاى ابراهيم عليه السلام چنين فرمود: «اما آنها كه راه كفر را پوئيده‌اند بهره كمى (از اين ثمرات) به آنها خواهم داد» و به طور كامل محروم نخواهم كرد! «قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَليلًا».
اما در سراى آخرت «آنها را به عذاب آتش مى‌كشانم و چه بد سرانجامى