تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣٢

تفسير:
توسعه‌اى در حكم روزه
چنان كه در شأن نزول خوانديم در آغاز اسلام آميزش با همسران در شب و روز ماه رمضان مطلقاً ممنوع بود، و همچنين خوردن و آشاميدن پس از خواب، و اين شايد آزمايشى بود براى مسلمين و هم براى آماده ساختن آنها نسبت به پذيرش احكام روزه.
آيه مورد بحث شامل چهار حكم اسلامى در زمينه روزه و اعتكاف است.
نخست مى‌گويد: «در شب‌هاى ماه روزه آميزش جنسى با همسرانتان براى شما حلال شده است» «أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى‌ نِسائِكُمْ». «١»

آنگاه به فلسفه اين موضوع پرداخته، مى‌گويد: «زنان لباس شما هستند و شما لباس آنها» «هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ».
لباس، از يكسو، انسان را از سرما و گرما و خطر برخورد اشياء به بدن، حفظ مى‌كند، و از سوى ديگر، عيوب او را مى‌پوشاند، و از سوى سوم، زينتى است براى تن آدمى، اين تشبيه كه در آيه فوق آمده اشاره به همه اين نكات است.
دو همسر، يكديگر را از انحرافات حفظ مى‌كنند، عيوب هم را مى‌پوشانند وسيله راحت و آرامش يكديگرند، و هر يك زينت ديگرى محسوب مى‌شود.
اين تعبير، نهايت ارتباط معنوى مرد و زن و نزديكى آنها به يكديگر و نيز مساوات آنها را در اين زمينه كاملًا روشن مى‌سازد؛ زيرا همان تعبير كه درباره مردان آمده، بدون هيچ تغيير درباره زنان هم آمده است.