تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٠

١١١ وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى‌ تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ
١١٢ بَلى‌ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
ترجمه:
١١١- آنها گفتند: «هيچ كس، جز يهود يا نصارى‌، هرگز داخل بهشت نخواهد شد.» اين آرزوى آنهاست. بگو: «اگر راست مى‌گوئيد، دليل خود را (بر اين موضوع) بياوريد»!
١١٢- آرى، كسى كه روى خود را تسليم خدا كند و نيكوكار باشد، پاداش او نزد پروردگارش ثابت است؛ نه ترسى بر آنهاست و نه غمگين مى‌شوند. (بنابراين، بهشت خدا در انحصار هيچ گروهى نيست).
تفسير:
انحصارطلبان بهشت!
قرآن در آيات فوق اشاره به يكى ديگر از ادعاهاى پوچ و نابه جاى گروهى از يهوديان و مسيحيان كرده، سپس پاسخ دندان‌شكنى به آنها مى‌گويد: «آنها گفتند: هيچ كس جز يهود و نصارى داخل بهشت نخواهد شد» «وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى‌». «١»