تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩
بخشى از حمد و ثناى خدا سخن مىگويد.
و بخشى از نيازهاى بنده.
چنانكه در «عيون اخبار الرضا» عليه السلام در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله مىخوانيم:
خداوند متعال چنين فرموده: «من سوره حمد را ميان خود و بندهام تقسيم كردم نيمى از آن براى من، و نيمى از آن براى بنده من است، و بنده من حق دارد هر چه را مىخواهد از من بخواهد:
هنگامى كه بنده مىگويد: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ»، خداوند بزرگ مىفرمايد: بندهام به نام من آغاز كرد، و بر من است كه كارهاى او را به آخر برسانم و در همه حال او را پر بركت كنم.
و هنگامى كه مىگويد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ» خداوند بزرگ مىگويد بندهام مرا حمد و ستايش كرد، و دانست نعمتهائى را كه دارد از ناحيه من است، و بلاها را نيز من از او دور كردم، گواه باشيد كه من نعمتهاى سراى آخرت را بر نعمتهاى دنياى او مىافزايم، و بلاهاى آن جهان را نيز از او دفع مىكنم، همان گونه كه بلاهاى دنيا را دفع كردم.
هنگامى كه مىگويد: «الرَّحْمنِ الرَّحيمِ» خداوند مىگويد: بندهام گواهى داد كه من رحمان و رحيمم، گواه باشيد بهره او را از رحمتم فراوان مىكنم، و سهم او را از عطايم افزون مىسازم.
هنگامى كه مىگويد: «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» او مىفرمايد: گواه باشيد همان گونه كه او حاكميت و مالكيت روز جزا را از آن من دانست، من در روز حساب، حسابش را آسان مىكنم، حسناتش را مىپذيرم، و از سيئاتش صرف نظر مىكنم.
هنگامى كه مىگويد: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ» خداوند بزرگ مىگويد: بندهام راست مىگويد، تنها مرا پرستش مىكند، من شما را گواه مىگيرم بر اين عبادت خالص