تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٣

٥١ وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى‌ أَرْبَعينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ
٥٢ ثُمَّ عَفَوْنا عَنْكُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
٥٣ وَ إِذْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَ الْفُرْقانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
٥٤ وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى‌ بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بارِئِكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ
ترجمه:
٥١- و (به ياد آوريد) هنگامى را كه با موسى‌ چهل شب وعده گذارديم؛ (و او، براى گرفتن فرمان‌هاى الهى، به ميعادگاه آمد؛) سپس شما گوساله را بعد از او (معبود خود) انتخاب نموديد؛ در حالى كه ستمكار بوديد.
٥٢- سپس شما را بعد از آن بخشيديم؛ شايد شكر (اين نعمت را) به جا آوريد.
٥٣- و (نيز به خاطر آوريد) هنگامى را كه به موسى‌، كتاب و وسيله تشخيص (حق از باطل) را داديم؛ تا هدايت شويد.
٥٤- و زمانى را كه موسى‌ به قوم خود گفت: «اى قوم من! شما با انتخاب گوساله (براى پرستش) به خود ستم كرديد! پس توبه كنيد؛ و به سوى خالق خود باز گرديد؛ و خود را (يكديگر را) به قتل برسانيد؛ اين كار، براى شما نزد پروردگارتان بهتر است».
سپس خداوند توبه شما را پذيرفت؛ زيرا كه او توبه‌پذير و رحيم است.