يُبَدِّلُونَهُ».
و اگر گمان كنند: خداوند از توطئه‌هايشان خبر ندارد سخت در اشتباهند «خداوند شنوا و دانا است» «إِنَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليمٌ».
آيه فوق، ممكن است اشاره به اين حقيقت نيز باشد كه: خلافكارى‌هاى «وصى» (كسى كه عهده‌دار انجام وصايا است) هرگز اجر و پاداش وصيت كننده را از بين نمى‌برد، او به اجر خود رسيده، گناه تنها بر گردن وصى است كه تغييرى در كميت، يا كيفيت، و يا اصل وصيت داده است.
اين احتمال نيز در تفسير آيه وجود دارد كه: منظور اين است: اگر بر اثر خلافكارى وصى، اموال ميت به افرادى داده شود كه مستحق نيستند (و آنها نيز از اين موضوع بى‌خبر باشند) گناهى بر آنها نيست، گناه تنها متوجه وصى است كه دانسته، چنين عمل خلافى را انجام داده است.
بايد توجه داشت: اين دو تفسير هيچ تضادى با هم ندارند و هر دو ممكن است در معنى آيه جمع باشند.
***
تا به اينجا اين حكم اسلامى كاملًا روشن شد كه هر گونه تغيير و تبديل در وصيت‌ها به هر صورت، و به هر مقدار باشد گناه است، اما از آنجا كه هر قانونى استثنائى دارد، در آخرين آيه مورد بحث، مى‌گويد: «هر گاه وصى بيم انحرافى در وصيت كننده داشته باشد- خواه اين انحراف ناآگاهانه باشد يا عمدى و آگاهانه- و آن را اصلاح كند گناهى بر او نيست (و مشمول قانون تبديل وصيت نمى‌باشد) خداوند آمرزنده و مهربان است» «فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ».
بنابراين، استثناء تنها مربوط به مواردى است كه وصيت به طور شايسته