تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٨
١٦٥ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ وَ لَوْ يَرَى الَّذينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَميعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعَذابِ
١٦٦ إِذْ تَبَرَّأَ الَّذينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذينَ اتَّبَعُوا وَ رَأَوُا الْعَذابَ وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الا سْبابُ
١٦٧ وَ قالَ الَّذينَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَما تَبَرَّؤُا مِنَّا كَذلِكَ يُريهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجينَ مِنَ النَّارِ
ترجمه:
١٦٥- بعضى از مردم، معبودهائى غير از خداوند براى خود انتخاب مىكنند؛ و آنها را همچون خدا دوست مىدارند. اما آنها كه ايمان دارند، عشقشان به خدا، شديدتر است.
و آنها كه ستم كردند، (و معبودى غير خدا برگزيدند،) هنگامى كه عذاب را مشاهده كنند، خواهند دانست كه تمام قدرت، از آنِ خداست؛ و خدا داراى مجازات شديد است؛ (نه معبودهاى خيالى).
١٦٦- در آن هنگام، رهبران (گمراه و گمراهكننده) از پيروان خود، بيزارى مىجويند؛ و كيفر خدا را مشاهده مىكنند؛ و دستشان از همه جا كوتاه مىشود.
١٦٧- و (در اين هنگام) پيروان مىگويند: «كاش بار ديگر به دنيا بر مىگشتيم، تا از آنها (پيشوايان گمراه) بيزارى جوئيم، آن چنان كه آنان (امروز) از ما بيزارى جستند»! (آرى،) خداوند اين چنين اعمال آنها را به صورت حسرتزائى به آنان نشان مىدهد؛ و هرگز از آتش (دوزخ) خارج نخواهند شد!