در پنجمين دستور، مى‌فرمايد: «حق را با باطل نياميزيد» كه مردم به اشتباه بيفتند «وَ لاتَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ».
و در ششمين دستور، از كتمان حق نهى كرده مى‌گويد: «حق را مكتوم نداريد در حالى كه شما مى‌دانيد و آگاهيد» «وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ».
هم كتمان حق، جرم و گناه است، و هم آميختن حق و باطل كه هر دو از نظر نتيجه، يكسان مى‌باشند، حق را بگوئيد هر چند به زيان شما باشد، و باطل را با آن نياميزيد هر چند منافع زودگذرتان به خطر بيفتد.
***
و بالاخره هفتمين و هشتمين و نهمين دستور را به اين صورت بازگو مى‌كند: «نماز را به پا داريد، زكات را ادا كنيد، و (عبادت دسته‌جمعى را فراموش ننمائيد) با ركوع كنندگان ركوع نمائيد» «وَ أَقيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعينَ».
با اين كه دستور اخير، اشاره به مسأله نماز جماعت است، ولى از ميان تمام افعال نماز تنها «ركوع» را بيان كرده و مى‌گويد: «با ركوع‌كنندگان ركوع كنيد» اين تعبير، شايد به خاطر آن باشد كه نماز يهود مطلقاً داراى ركوع نبود، اين نماز مسلمانان است كه يكى از اركان اصلى آن، ركوع محسوب مى‌شود.
جالب اين كه نمى‌گويد: نماز بخوانيد، بلكه مى‌گويد: أَقيمُوا الصَّلاةَ «نماز را به پا داريد» يعنى تنها خودتان نمازخوان نباشيد بلكه چنان كنيد كه آئين نماز در جامعه انسانى بر پا شود، و مردم با عشق و علاقه به سوى آن بيايند.
بعضى از مفسران گفته‌اند: تعبير به «أَقيمُوا» اشاره به اين است كه نماز شما تنها اذكار و اوراد نباشد، بلكه آن را به طور كامل به پا داريد كه مهم‌ترين ركن آن