تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٨

١٢٠ وَ لَنْ تَرْضى‌ عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لَا النَّصارى‌ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‌ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ
١٢١ الَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
ترجمه:
١٢٠- هرگز يهود و نصارى از تو راضى نخواهند شد، تا (تسليم خواسته‌هاى آنها شوى، و) از آئين (تحريف يافته) آنان، پيروى كنى. بگو: «هدايت، تنها هدايت الهى است»! و اگر از هوى‌ و هوس‌هاى آنان پيروى كنى، بعد از آن كه آگاه شده‌اى، هيچ سرپرست و ياورى از سوى خدا براى تو نخواهد بود.
١٢١- كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده‌ايم (يهود و نصارى) آن را چنان كه شايسته است مى‌خوانند؛ آنها به پيامبر اسلام ايمان مى‌آورند؛ و كسانى كه به او كافر شوند، زيانكارند.
شأن نزول:
در شأن نزول آيه اول از «ابن عباس» چنين نقل شده: يهود «مدينه» و نصاراى «نجران» انتظار داشتند: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همواره در قبله با آنها موافقت كند، هنگامى كه خداوند قبله مسلمانان را از «بيت المقدس» به سوى «كعبه» گردانيد آنها از پيامبر صلى الله عليه و آله مأيوس شدند (و شايد در اين ميان بعضى از طوائف