وسائل عصيان و گناه، انسان مقاومت كند و از لذت گناه چشم بپوشد. «١»
در آيه مورد بحث، مخصوصاً به مسلمانان انقلابى نخستين، كه دشمنان نيرومند، خون‌خوار و بى‌رحم از هر سو آنها را احاطه كرده بودند، دستور داده شده است: در برابر حوادث مختلف از قدرت صبر و پايمردى كمك بگيرند، كه نتيجه آن استقلال شخصيت، و اتكاء به خويشتن و خود يارى در پناه ايمان به خدا است و تاريخ اسلام اين حقيقت را به خوبى نشان مى‌دهد كه همين اصل اساسى پايه اصلى همه پيروزى‌ها بود.
موضوع ديگرى كه در آيه بالا به عنوان يك تكيه گاه مهم در كنار صبر، معرفى شده صلوة «نماز» است، لذا در احاديث اسلامى مى‌خوانيم: كانَ عَلِىٌّ عليه السلام إِذْا هالَهُ شَىْ‌ءٌ فَزِعَ إِلَى الصَّلوةِ ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةُ وَ اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاة ...: «هنگامى كه على عليه السلام با مشكلى روبرو مى‌شد به نماز برمى‌خاست و پس از نماز به دنبال حل مشكل مى‌رفت و اين آيه را تلاوت مى‌فرمود: وَ اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاة ...». «٢»
از اين موضوع هرگز نبايد تعجب كرد؛ زيرا هنگامى كه انسان در برابر حوادث سخت و مشكلات طاقت‌فرسا قرار مى‌گيرد، و نيروى خود را براى مقابله با آنها ناچيز مى‌بيند، نياز به تكيه گاهى دارد كه از هر جهت نامحدود و بى انتها باشد، نماز او را با چنين مبدئى مربوط مى‌سازد، و با اتكاء بر او مى‌تواند با روحى مطمئن و آرام، امواج سهمگين مشكلات را در هم بشكند.
بنابراين، آيه فوق در حقيقت به دو اصل توصيه مى‌كند: يكى اتكاى به