به قسمتى از احكام وصايا كه به مسائل مالى ارتباط دارد مى‌پردازد و به عنوان يك حكم الزامى مى‌فرمايد:
«بر شما نوشته شده: هنگامى كه يكى از شما را مرگ فرا رسد اگر چيز خوبى (مالى) از خود به جاى گذارده براى پدر و مادر و نزديكان به طور شايسته وصيت كند» «كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الأَقْرَبينَ بِالْمَعْرُوفِ».
و در پايان آيه اضافه مى‌كند: «اين حقى است بر ذمه پرهيزكاران» «حَقّاً عَلَى الْمُتَّقينَ».
همان گونه كه سابقاً هم اشاره كرديم جمله «كُتِبَ عَلَيْكُم» ظاهر در وجوب است، به همين دليل اين تعبير در مورد وصيت، موضوع تفسيرهاى مختلفى قرار گرفته:
١- گاه گفته مى‌شود، وصيت كردن در قوانين اسلامى هر چند عمل مستحبى است، اما چون مستحب بسيار مؤكد است، از آن با جمله «كُتِبَ عَلَيْكُم» تعبير شده، و ذيل آيه، آن را تفسير مى‌كند؛ زيرا مى‌گويد: «حَقّاً عَلَى الْمُتَّقينَ»، اگر اين يك حكم وجوبى بود، بايد بگويد: «حَقّاً عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ».
٢- بعضى ديگر معتقدند: اين آيه، قبل از نزول احكام ارث است، در آن وقت وصيت كردن در مورد اموال واجب بوده، تا ورثه گرفتار اختلاف و نزاع نشوند، اما بعد از نزول آيات ارث، اين وجوب نسخ شد، و به صورت يك حكم استحبابى در آمد، حديثى كه در تفسير «عياشى» ذيل اين آيه آمده است نيز، اين معنى را تأئيد مى‌كند. «١»