«و آن كس كه مايل باشد بيش از اين در راه خدا اطعام كند براى او بهتر است» «فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ». «١»

و بالاخره در پايان آيه اين واقعيت را بازگو مى‌كند كه: «روزه گرفتن براى شما بهتر است اگر بدانيد» «وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ».
گر چه بعضى خواسته‌اند اين جمله را دليل بر اين بگيرند كه روزه در آغاز تشريع، واجب تخييرى بوده و مسلمانان مى‌توانستند روزه بگيرند يا به جاى آن «فديه» بدهند تا تدريجاً به روزه گرفتن عادت كنند و بعد، اين حكم نسخ شده و صورت وجوب عينى پيدا كرده است.
ولى ظاهر اين است: اين جمله تأكيد ديگرى بر فلسفه روزه است، و اين كه اين عبادت- همانند سائر عبادات- چيزى بر جاه و جلال خدا نمى‌افزايد بلكه تمام سود و فائده آن عائد عبادت‌كنندگان مى‌شود.
شاهد اين سخن تعبيرهاى مشابه آن است كه در آيات ديگر قرآن به چشم مى‌خورد، مانند: «ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ» كه بعد از حكم وجوب نماز جمعه ذكر شده است. «٢»
و در آيه ١٦ سوره «عنكبوت» مى‌خوانيم: وَ إِبْراهيمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا