رسول او ايمان بياوريد و در راه او با مال و جان جهاد كنيد». «١»
و نمونه واضح گروه دوم، منافقان‌اند كه قرآن در آيات فوق، پس از ذكر كارهاى مخرب آنها كه در لباس اصلاح و عقل، انجام مى‌گيرد مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه هدايت را با گمراهى مبادله كردند و اين تجارت نه براى آنها سودى داشت و نه مايه هدايت شد».
اين گروه در موقعيتى قرار داشتند كه مى‌توانستند بهترين راه را انتخاب كنند، آنها در كنار چشمه زلال وحى قرار داشتند، در محيطى مملوّ از صفا و صداقت و ايمان.
اما آنها به جاى اين كه: از اين موقعيت خاص كه در طول قرون و اعصار تنها نصيب گروه اندكى شده است بالاترين بهره را ببرند، هدايت را دادند و گمراهى را خريدند، هدايتى كه در درون فطرتشان بود، هدايتى كه در محيط وحى موج مى‌زد، همه اين امكانات را از دست دادند به گمان اين كه با اين كار مى‌توانند، مسلمين را در هم بكوبند و رؤياهاى شومى را كه در مغز خود مى‌پروراندند تحقق بخشند.
اين معاوضه و انتخاب غلط دو زيان بزرگ همراه داشت:
نخست اين كه: سرمايه‌هاى مادى و معنوى خويش را از دست دادند بى آن كه در مقابل آن سودى ببرند.
و ديگر اين كه: حتى به نتيجه شوم مورد نظر خود نيز نرسيدند؛ زيرا اسلام با سرعت، پيشرفت كرد و به زودى صفحه جهان را فرا گرفت و اين منافقان نيز رسوا شدند.
***