نيك بگوئيد؛ و نماز را بر پا داريد؛ و زكات بدهيد. سپس (با اين كه پيمان بسته بوديد) همه شما- جز عده كمى- سرپيچى كرديد؛ (و از وفاى به پيمان خود) روى‌گردان شديد.
٨٤- و هنگامى را كه از شما پيمان گرفتيم كه خون هم را نريزيد؛ و يكديگر را از سرزمين خود، بيرون نكنيد. سپس شما اقرار كرديد؛ و (بر اين پيمان) گواه بوديد.
٨٥- اما اين شما هستيد كه يكديگر را مى‌كشيد و جمعى از خودتان را از سرزمينشان بيرون مى‌كنيد؛ و در اين گناه و تجاوز، به يكديگر كمك مى‌نمائيد؛ (و اينها همه نقض پيمانى است كه با خدا بسته‌ايد) در حالى كه اگر بعضى از آنها به صورت اسيران نزد شما آيند، فديه مى‌دهيد و آنان را آزاد مى‌سازيد! با اين كه بيرون ساختن آنان بر شما حرام بود. آيا به بعضى از دستورات كتاب آسمانى ايمان مى‌آوريد، و به بعضى كافر مى‌شويد؟! براى كسى از شما كه اين عمل (تبعيض در ميان احكام و قوانين الهى) را انجام دهد، جز رسوائى در اين جهان، چيزى نخواهد بود، و روز رستاخيز به شديدترين عذاب‌ها گرفتار مى‌شوند. و خداوند از آنچه انجام مى‌دهيد غافل نيست.
٨٦- اينها همان كسانند كه آخرت را به زندگى دنيا فروخته‌اند؛ از اين رو عذاب آنها تخفيف داده نمى‌شود؛ و كسى آنها را يارى نخواهد كرد.
تفسير:
پيمان‌شكنان!
در آيات گذشته (آيات ٤٠ و ٦٣)، نامى از پيمان بنى اسرائيل به ميان آمد، ولى به تفصيل ذكر نشد، در آيات مورد بحث، خداوند موادى از اين پيمان را يادآور شده است، بيشتر اين مواد- يا همه آنها- از امورى است كه مى‌بايست آن را جزء اصول و قوانين ثابت اديان الهى دانست؛ چرا كه در همه اديان آسمانى اين پيمان‌ها و دستورات به نحوى وجود دارد.