«وَ هُمْ فيها خالِدُونَ».
***
نكته‌ها:
١- «ايمان» و «عمل»
در بسيارى از آيات قرآن، ايمان و عمل صالح در كنار هم واقع شده‌اند به گونه‌اى كه نشان مى‌دهد اين دو جدائى‌ناپذيرند، و راستى هم چنين است؛ زيرا ايمان و عمل، مكمل يكديگرند.
ايمان اگر در اعماق جان نفوذ كند، حتماً شعاع آن، در اعمال انسان خواهد تابيد، و عمل، را عمل صالح مى‌كند، همچون چراغ پرنورى كه در درون اطاقى برافروزند، اشعه آن از تمام پنجره‌ها و دريچه‌ها به بيرون مى‌تابد، و چنين است چراغ پرفروغ ايمان، كه در قلب انسان روشن مى‌شود، شعاعش از چشم و گوش و زبان و دست و پاى او آشكار مى‌گردد!
در سوره «طلاق» آيه ١١ مى‌خوانيم: وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فيها أَبَداً: «آن كس كه به خدا ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، او را وارد باغ‌هائى از بهشت خواهد ساخت كه از زير درختانش نهرها جارى است، هميشه در آن خواهند ماند».
و در سوره «نور» آيه ٥٥ مى‌خوانيم: وَعَدَ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الأَرْض: «خداوند به افرادى كه ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند وعده داده است آنها را خلفاى روى زمين قرار دهد»!
اصولًا ايمان، همچون ريشه است و عمل صالح، ميوه آن، وجود ميوه شيرين دليل بر سلامت ريشه است، و وجود ريشه سالم، سبب پرورش ميوه‌هاى مفيد.
ممكن است افراد بى‌ايمان، گهگاه عمل صالحى انجام دهند، ولى مسلماً هميشگى نخواهد بود آنچه عمل صالح را تضمين مى‌كند، ايمانى است كه در