«سجده فرشتگان پرستش خداوند از يك سو، و اكرام و احترام آدم از سوى ديگر بود، چرا كه ما در صلب آدم بوديم»!. «١»
***
٣- بهشت آدم كدام بهشت بود؟
در پاسخ اين پرسش بايد به اين نكته توجه داشت: گر چه بعضى آن را بهشت موعود نيكان و پاكان مى‌دانند، ولى ظاهر اين است كه آن بهشت نبود.
بلكه يكى از باغ‌هاى پر نعمت و روح‌افزاى يكى از مناطق سرسبز زمين بوده است، زيرا:
اوّلًا- بهشت موعود قيامت، نعمت جاودانى است كه در آيات بسيارى از قرآن به جاودانگى بودنش اشاره شده، و بيرون رفتن از آن ممكن نيست.
و ثانياً- ابليس آلوده و بى‌ايمان را در آن بهشت راهى نخواهد بود، در آنجا نه وسوسه‌هاى شيطانى است و نه نافرمانى خدا.
ثالثاً- در رواياتى كه از طرق اهل بيت عليهم السلام به ما رسيده اين موضوع صريحاً آمده است.
يكى از راويان حديث مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام راجع به بهشت آدم پرسيدم امام عليه السلام در جواب فرمود: «باغى از باغ‌هاى دنيا بود كه خورشيد و ماه بر آن مى‌تابيد، و اگر بهشت جاودان بود هرگز آدم از آن بيرون رانده نمى‌شد» (جَنَّةٌ مِنْ جِنَّاتِ الدُّنْيا يَطْلُعُ فِيهَا الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ لَوْ كانَ مِنْ جِنَانِ الآْخِرَةِ ما خَرَجَ مِنْها أَبَداً). «٢»

و از اينجا روشن مى‌شود: منظور از هبوط و نزول آدم به زمين نزول مقامى