تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧

٢٥ وَ بَشِّرِ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ كُلَّما رُزِقُوا مِنْها مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقاً قالُوا هذَا الَّذي رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً وَ لَهُمْ فيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فيها خالِدُونَ
ترجمه:
٢٥- به كسانى كه ايمان آورده، و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، بشارت ده كه باغ‌هائى از بهشت براى آنهاست كه نهرها از زير درختانش جاريست. هر زمان كه ميوه‌اى از آن، به آنان داده شود، مى‌گويند: «اين همان است كه قبلًا به ما روزى داده شده بود. (ولى اينها چقدر از آنها بهتر و عالى‌تر است.)» و ميوه‌هائى كه براى آنها آورده مى‌شود، همه (از نظر خوبى و زيبائى) يكسانند. و براى آنان همسرانى پاك و پاكيزه است، و جاودانه در آن خواهند بود.
تفسير:
ويژگى نعمت‌هاى بهشتى
از آنجا كه در آخرين آيه بحث گذشته، كافران و منكران قرآن به عذاب دردناكى تهديد شدند، در آيه مورد بحث، سرنوشت مؤمنان را بيان مى‌كند تا همان گونه كه روش قرآن است با مقابله اين دو با هم، حقيقت روشن‌تر شود.
نخست مى‌گويد: «به آنها كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده‌اند بشارت ده كه براى آنها باغ‌هائى از بهشت است كه نهرها از زير درختانش جريان دارد»