نيست، و همه كارها به دست خدا است». «١»
به تعبير ديگر انسان در اين دنيا گاه به كمك ديگرى مى‌شتابد، با زبانش از او دفاع مى‌كند، با اموالش از او حمايت مى‌نمايد، با نفرات و قدرتش به كمكش برمى‌خيزد، و گاه با طرح‌ها و نقشه‌هاى گوناگون، او را زير پوشش حمايت خود قرار مى‌دهد.
ولى آن روز هيچ يك از اين امور وجود ندارد، و به همين دليل، هنگامى كه از مردم سؤال شود: لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ: «حكومت امروز از آن كيست»؟! مى‌گويند: لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّار: «براى خداوند يگانه پيروز است»! «٢»
اعتقاد به روز رستاخيز، و ايمان به آن دادگاه بزرگ، كه همه چيز در آن به طور دقيق مورد محاسبه قرار مى‌گيرد، اثر فوق العاده نيرومندى در كنترل انسان در برابر اعمال نادرست و ناشايست دارد، و يكى از علل جلوگيرى كردن نماز از فحشاء و منكرات همين است كه نماز انسان را هم به ياد مبدئى مى‌اندازد كه از همه كار او با خبر است و هم به ياد دادگاه بزرگ عدل خدا.
تكيه بر مالكيت خداوند نسبت به روز جزا اين اثر را نيز دارد كه: با اعتقاد مشركان و منكران رستاخيز به مبارزه بر مى‌خيزد؛ زيرا از آيات قرآن به خوبى استفاده مى‌شود: ايمان به «اللّه» يك عقيده عمومى حتى براى مشركان عصر جاهلى بوده، لذا هنگامى كه از آنها مى‌پرسيدند: آفريدگار آسمان‌ها و زمين كيست؟ مى‌گفتند: خدا! «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ لَيَقُولُنَّ