«ابن عباس» نقل شد در تخريب آن مى‌كوشيدند.
قرآن در برابر اين سه گروه، و تمام كسانى كه در راهى مشابه آنها گام بر مى‌دارند مى‌گويد: «چه كسى ستمكارتر است از آنها كه از بردن نام خدا در مساجد الهى جلوگيرى مى‌كنند و سعى در ويرانى آنها دارند» «وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ وَ سَعى‌ في‌ خَرابِها».
به اين ترتيب، قرآن اين جلوگيرى را ستمى بزرگ و عاملان آن را ستمكارترين مردم معرفى مى‌كند و راستى هم چه ستمى از اين بالاتر كه در تخريب پايگاه‌هاى توحيد بكوشند و مردم را از ياد حق باز دارند و شرك و فساد را در جامعه گسترش دهند.
پس از آن، در ذيل اين آيه مى‌گويد: «شايسته نيست آنها جز با ترس و وحشت وارد اين اماكن شوند» «أُولئِكَ ما كانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلَّا خائِفينَ».
يعنى مسلمانان و موحدان جهان بايد آن چنان محكم بايستند كه دست اين ستمگران از اين اماكن مقدس كوتاه گردد، و احدى از آنان نتوانند آشكارا و بدون ترس و وحشت وارد اين مكان‌هاى مقدس شوند.
اين احتمال نيز در تفسير جمله فوق وجود دارد كه اين گونه افراد ستمكار با اين عمل، هرگز موفق نخواهند شد كه اين مراكز عبادت را در اختيار خود بگيرند.
بلكه سرانجام چنان مى‌شود كه جز با وحشت نمى‌توانند گام در آن بگذارند، درست همان سرنوشتى كه مشركان «مكّه» در مورد مسجد الحرام پيدا كردند.
و در پايان آيه مجازات دنيا و آخرت اين ستمكاران را با تعبير تكان دهنده‌اى بيان كرده، مى‌گويد: «براى آنها در دنيا رسوائى است و در آخرت عذاب عظيم» «لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الآْخِرَةِ عَذابٌ عَظيمٌ».
و اين است سرنوشت كسانى كه بخواهند ميان بندگان و خدايشان جدائى