بر پا داشتن نماز، اداى زكات، دورى از اذيت و آزار، و خونريزى بوده است.
شاهد اين سخن آيات ٨٣ و ٨٤ همين سوره است: «وَ إِذْ أَخَذْنا ميثاقَ بَني‌ إِسْرائيلَ لا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ ذِي الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكينِ وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً وَ أَقيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ ... وَ إِذْ أَخَذْنا ميثاقَكُمْ لا تَسْفِكُونَ دِماءَكُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ».
در حقيقت اين دو آيه اشاره به ده پيمان مختلف است كه خدا از يهود گرفته بود، و با ضميمه كردن آيه ١٢ سوره «مائده» (وَ لَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ ميثاقَ بَني‌ إِسْرائيلَ وَ بَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقيباً وَ قالَ اللَّهُ إِنِّي مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاةَ وَ آتَيْتُمُ الزَّكاةَ وَ آمَنْتُمْ بِرُسُلي‌ وَ عَزَّرْتُمُوهُم ...) كه دو پيمان ديگر دائر به ايمان به انبياء و تقويت آنان از آن استفاده مى‌شود، روشن مى‌گردد كه آنها در برابر آن نعمت‌هاى بزرگ الهى و تعهدهاى فراوانى كرده بودند و به آنها وعده داده شده بود، كه اگر به اينها وفادار بمانيد در باغ‌هائى از بهشت جاى خواهيد گرفت كه نهرها از زير قصرها و درختانش جارى است (لَا دْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهار).
اما متأسفانه آنها سر انجام همه اين پيمان‌ها را زير پا گذاردند كه هنوز هم به پيمان شكنى خويش ادامه مى‌دهند، در نتيجه پراكنده و در به در شدند و تا اين پيمان‌شكنى‌ها ادامه دارد، اين وضع نيز ادامه خواهد يافت، و اگر مى‌بينيم چند روزى در پناه ديگران سر و صدائى دارند هرگز دليل بر پيروزيشان نيست، و ما به خوبى مى‌بينيم روزى را كه فرزندان غيور اسلام، دور از گرايش‌هاى نژادى و قومى تنها در سايه قرآن بپاخيزند و به اين سر و صداها خاتمه دهند.
***