آنها كه گمان مى‌كنند: منظور از امامت: تنها «فرد شايسته و نمونه بودن» است گويا به اين حقيقت توجه ندارند كه چنين مطلبى از آغاز نبوت در ابراهيم عليه السلام بوده.
و آنها كه گمان مى‌كنند: منظور از امامت: «سرمشق و الگو بودن» براى مردم بوده، بايد به آنها گفت: اين صفت براى ابراهيم عليه السلام و تمامى انبياء و رسل از آغاز دعوت نبوت وجود داشت و به همين دليل پيامبر بايد معصوم باشد؛ چرا كه اعمالش الگو است.
بنابراين مقام امامت، مقامى است بالاتر از اينها و حتى برتر از نبوت و رسالت و اين همان مقامى است كه ابراهيم عليه السلام پس از امتحان شايستگى از طرف خداوند دريافت داشت.
***
٥- ظالم كيست؟
منظور از «ظلم» در جمله «لايَنالُ عَهْدِى الظَّالِمِين» تنها ستم كردن به ديگران نيست، بلكه ظلم (در برابر عدل) در اينجا به معنى وسيع كلمه به كار رفته و نقطه مقابل عدالت به معنى گذاردن هر چيز به جاى خويش است.
بنابراين ظلم آن است كه شخص يا كار يا چيزى را در موقعيتى كه شايسته آن نيست قرار دهند.
از آنجا كه مقام امامت و رهبرى ظاهرى و باطنى خلق، مقام فوق العاده پر مسئوليت و با عظمتى است، يك لحظه گناه، نافرمانى و سوء پيشينه سبب مى‌گردد كه لياقت اين مقام سلب گردد.
لذا در احاديث مى‌خوانيم: امامان اهل بيت عليهم السلام براى اثبات انحصار خلافت بلافصل پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام به همين آيه مورد بحث استدلال مى‌كردند، اشاره