خدا مناجات كنند در بر دارد، قرار گرفتن آن در ميان آيات مربوط به روزه مفهوم تازه‌اى به آن مى‌بخشد؛ چرا كه روح هر عبادتى قرب به خدا و راز و نياز با اوست.
اين آيه روى سخن را به پيامبر كرده، مى‌گويد: «هنگامى كه بندگانم از تو درباره من سؤال كنند بگو من نزديكم» «وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادي عَنِّي فَإِنِّي قَريبٌ».
نزديك‌تر از آنچه تصور كنيد، نزديك‌تر از شما به خودتان، و نزديك‌تر از شريان گردن‌هايتان، چنان كه در جاى ديگر مى‌خوانيم: وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيْدِ. «١»

آنگاه اضافه مى‌كند: «من دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا مى‌خواند اجابت مى‌كنم» «أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ».
«بنابراين بايد بندگان من دعوت مرا بپذيرند» «فَلْيَسْتَجيبُوا لي‌».
«و به من ايمان آورند» «وَ لْيُؤْمِنُوا بي‌».
«باشد كه راه خود را پيدا كنند و به مقصد برسند» «لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ».
جالب اين كه در اين آيه كوتاه خداوند هفت مرتبه به ذات پاك خود اشاره كرده و هفت بار به بندگان! و از اين راه، نهايت پيوستگى، قرب، ارتباط و محبت خود را نسبت به آنان مجسم ساخته است!.
عبداللّه بن سنان مى‌گويد از امام صادق عليه السلام شنيدم مى‌فرمود:
«زياد دعا كنيد؛ زيرا دعا كليد بخشش خداوند و وسيله رسيدن به هر حاجت است، نعمت‌ها و رحمت‌هائى نزد پروردگار است كه جز با دعا نمى‌توان به آن رسيد! و بدان! هر در را كه بكوبى عاقبت گشوده خواهد شد»!. «٢»