تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢١

١٥٩ إِنَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى‌ مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ
١٦٠ إِلَّا الَّذينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحيمُ
ترجمه:
١٥٩- كسانى كه دلائل روشن، و وسيله هدايتى را كه نازل كرده‌ايم، بعد از آن كه در كتاب براى مردم بيان نموديم، كتمان كنند، خدا آنها را لعنت مى‌كند؛ و همه لعن‌كنندگان نيز، آنها را لعن مى‌كنند.
١٦٠- مگر آنها كه توبه و بازگشت كردند، و (اعمال بد خود را،) اصلاح نمودند، (و آنچه را كتمان نموده بودند)، آشكار ساختند من توبه آنها را مى‌پذيرم؛ كه من توّاب و رحيمم.
شأن نزول:
«جلال الدين سيوطى» در «اسباب النزول» از «ابن عباس» چنين نقل مى‌كند: چند نفر از مسلمانان همچون «معاذ بن جبل»، «سعد بن معاذ» و «خارجة بن زيد» سؤالاتى از دانشمندان يهود پيرامون مطالبى از «تورات» (كه ارتباط با ظهور پيامبر صلى الله عليه و آله داشت) كردند، آنها واقع مطلب را كتمان، و از توضيح خوددارى كردند، آيه فوق درباره آنها نازل شد، (و مسئوليت كتمان حق را به آنها