١٤٥ وَ لَئِنْ أَتَيْتَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ بِكُلِّ آيَةٍ ما تَبِعُوا قِبْلَتَكَ وَ ما أَنْتَ بِتابِعٍ قِبْلَتَهُمْ وَ ما بَعْضُهُمْ بِتابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذاً لَمِنَ الظَّالِمينَ
ترجمه:
١٤٥- سوگند كه اگر براى (اين گروه از) اهل كتاب، هر گونه آيه (و نشانه و دليلى) بياورى، از قبله تو پيروى نخواهند كرد؛ و تو نيز، هيچ گاه از قبله آنان، پيروى نخواهى نمود. (آنها نبايد تصور كنند كه بار ديگر، تغيير قبله امكان‌پذير است!) و حتى هيچ يك از آنها، پيروى از قبله ديگرى نخواهد كرد! و اگر تو، پس از اين آگاهى، متابعت هوس‌هاى آنها كنى، مسلماً از ستمگران خواهى بود!
تفسير:
آنها به هيچ قيمت راضى نمى‌شوند
در تفسير آيه قبل خوانديم اهل كتاب مى‌دانستند تغيير قبله از «بيت المقدس» به سوى «كعبه» نه تنها ايرادى بر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيست، بلكه از جمله نشانه‌هاى حقانيت او است؛ زيرا در كتاب‌هاى خود خوانده بودند پيامبر موعود، به سوى دو قبله نماز مى‌خواند ولى تعصب‌ها نگذاشت آنها حق را بپذيرند.
اصولًا انسان تا زمانى كه تصميم‌گيرى قبلى روى مسائل نكرده باشد، قابل تفاهم است و مى‌توان با دليل و منطق، يا ارائه معجزات، عقيده او را تغيير داد و حقيقتى را براى او اثبات نمود.
اما هنگامى كه موضع خود را قبلًا به طور قطع مشخص كرده- مخصوصاً در