اين يك قانون كلى درباره گنهكاران از هر قوم و ملت و گروه و جماعت است.
***
و اما در مورد مؤمنان پرهيزگار، نيز يك قانون كلى و همگانى وجود دارد كه آيه بعد بيانگر آن است، مى‌فرمايد: «كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند آنها اصحاب بهشتند و جاودانه در آن خواهند بود» «وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ».
***
نكته‌ها:
١- كسب «سيئة»
«كسب» و «اكتساب» به معنى تحصيل كردن چيزى از روى اراده و اختيار است، بنابراين جمله «بَلى‌ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً» اشاره به كسانى است كه با علم و اختيار مرتكب گناهان مى‌شوند، و تعبير «كسب» شايد از اين نظر باشد كه:
گنهكار در يك محاسبه كوته‌بينانه، انجام گناه را به سود خويش و ترك آن را به زيان خود مى‌پندارد، اينها همان كسانى هستند كه در چند آيه بعد به آنها اشاره كرده مى‌گويد: آنها آخرت را به زندگى دنيا فروخته‌اند لذا تخفيفى در مجازاتشان نيست.
***
٢- احاطه خطيئه چيست؟
«خطيئه» در بسيارى از موارد، به معنى گناهانى است كه از روى عمد تحقق نيافته، ولى در آيه مورد بحث، به معنى گناه كبيره «١» و يا آثار گناه «٢» است كه بر قلب