تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٥

١٢٢ يا بَني‌ إِسْرائيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتي‌ أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمينَ
١٢٣ وَ اتَّقُوا يَوْماً لاتَجْزي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لايُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لاتَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
ترجمه:
١٢٢- اى بنى اسرائيل! نعمت مرا، كه به شما ارزانى داشتم، به ياد آوريد! و (نيز به خاطر آوريد كه) من شما را بر جهانيان برترى بخشيدم!
١٢٣- از روزى بترسيد كه هيچ كس از ديگرى دفاع نمى‌كند؛ و هيچ گونه عوضى از او قبول نمى‌شود؛ و شفاعت، او را سود نمى‌دهد؛ و يارى نمى‌شوند!
تفسير:
بار ديگر خداوند روى سخن را به بنى اسرائيل كرده، نعمت‌هاى خويش را بر آنها مى‌شمرد مخصوصاً برترى و فضيلتى را كه خداوند براى آنها نسبت به مردم زمانشان قائل شده، يادآورى مى‌كند.
مى‌فرمايد: «اى بنى اسرائيل! به خاطر بياوريد نعمت‌هائى را كه به شما ارزانى داشتم و نيز به خاطر بياوريد كه من شما را بر جهانيان (بر تمام مردمى كه در آن زمان زندگى مى‌كردند) برترى بخشيدم» «يا بَني‌ إِسْرائيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتي‌ أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمينَ».
***