تأكيد قرار گرفته باشد، در قرآن مجيد حدود هفتاد مورد از «صبر»، سخن به ميان آمده كه بيش از ده مورد از آن به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله اختصاص دارد.
تاريخ مردان بزرگ گواهى مى‌دهد: يكى از عوامل مهم يا مهم‌ترين عامل پيروزى آنان استقامت و شكيبائى بوده است، افرادى كه از اين صفت بى‌بهره‌اند در گرفتارى‌ها بسيار زود از پا در مى‌آيند و مى‌توان گفت: نقشى را كه اين عامل در پيشرفت افراد و جامعه‌ها ايفا مى‌كند، نه فراهم بودن امكانات دارد و نه استعداد و هوش و مانند آن.
به همين دليل در قرآن مجيد روى اين موضوع با مؤكدترين بيان تكيه شده است، آنجا كه مى‌گويد: إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِساب: «صابران، پاداش خود را بى‌حساب مى‌گيرند». «١»
و در مورد ديگر بعد از ذكر «صبر در برابر حوادث» مى‌خوانيم: إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الأُمُورِ: «اين كار از محكم‌ترين كارها است». «٢»
اصولًا ويژگىِ استقامت و پايمردى، اين است كه: فضائل ديگر بدون آن ارج و بهائى نخواهند داشت، چرا كه پشتوانه همه آنها صبر است و لذا در «نهج البلاغه» در كلمات قصار مى‌خوانيم: وَ عَلَيْكُمْ بِالصَّبْرِ فَإِنَّ الصَّبْرَ مِنَ الإِيمانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ وَ لا خَيْرَ فِي جَسَدٍ لا رَأْسَ مَعَهُ وَ لا فِي إِيمانٍ لا صَبْرَ مَعَهُ: «بر شما باد به صبر و پايدارى كه صبر در برابر ايمان همچون سر است در مقابل تن، تن بى‌سر فايده‌اى ندارد، همچنين ايمان بدون صبر ناپايدار و بى‌نتيجه است». «٣»
در روايات اسلامى عالى‌ترين صبر را آن دانسته‌اند كه به هنگام فراهم آمدن