تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٠

١٤٤ قَدْ نَرى‌ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ وَ إِنَّ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ
ترجمه:
١٤٤- نگاه‌هاى انتظارآميز تو را به سوى آسمان (براى تعيين قبله نهائى) مى‌بينيم! اكنون تو را به سوى قبله‌اى كه از آن خشنود باشى، باز مى‌گردانيم. پس روى خود را به سوى مسجد الحرام كن! و هر جا باشيد، روى خود را به سوى آن برگردانيد! و كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده شده، به خوبى مى‌دانند اين فرمان حقى است كه از ناحيه پروردگارشان صادر شده؛ و خداوند از اعمال آنها (در مخفى داشتن اين آيات) غافل نيست!
تفسير:
همه جا رو به سوى كعبه كنيد
همان گونه كه قبلًا اشاره شد، «بيت المقدس» قبله نخستين و موقت مسلمانان بود، لذا پيامبر صلى الله عليه و آله انتظار مى‌كشيد فرمان تغيير قبله صادر شود، به خصوص اين كه يهود پس از ورود پيامبر صلى الله عليه و آله به «مدينه» اين موضوع را دستاويز خود قرار داده بودند، و مرتباً مسلمانان را سرزنش مى‌كردند:
اينها استقلالى از خود ندارند.