تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩

وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‌ء: «رحمت من همه چيز را فراگرفته است». «١»
و در جاى ديگر از زبان حاملان عرش خدا مى‌خوانيم: رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً: «خدايا رحمت خود را بر همه چيز گسترده‌اى». «٢»
از سوى ديگر مى‌بينيم پيامبران براى نجات خود از چنگال حوادث سخت و طاقت‌فرسا و دشمنان خطرناك، دست به دامن رحمت خدا مى‌زدند: قوم «موسى‌» براى نجات از چنگال فرعونيان مى‌گويند: وَ نَجِّنا بِرَحْمَتِك: «خدايا ما را به رحمت خود رهائى بخش». «٣»
در مورد «هود» و پيروانش چنين مى‌خوانم: فَأَنْجَيْناهُ وَ الَّذينَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا: «هود و پيروانش را به وسيله رحمت خويش (از چنگال دشمنان) رهائى بخشيديم». «٤»
اصولًا هنگامى كه حاجتى از خدا مى‌طلبيم مناسب است او را با صفاتى كه پيوند با آن حاجت دارد توصيف كنيم، مثلًا عيسى مسيح عليه السلام به هنگام درخواست مائده آسمانى (غذاى مخصوص) چنين مى‌گويد: اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ ... وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقين: «بار الها مائده‌اى از آسمان بر ما نازل گردان ... و ما را روزى ده و تو بهترين روزى دهندگانى». «٥»
«نوح» پيامبر بزرگ خدا نيز اين درس را به ما مى‌آموزد، آنجا كه براى پياده شدن از كشتى در يك جايگاه مناسب، چنين دعا كند: رَبِّ أَنْزِلْنى مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلينَ: «پروردگارا! مرا به طرز مباركى فرود آر كه تو بهترين فرود