تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٦
سورهاى است كه در «مدينه» نازل شده، و قسمت مهمى از آن درباره يهود، بحث مىكند؛ زيرا يهود در آنجا معروفترين جمعيت پيروان اهل كتاب بودند، و قبل از ظهور پيامبر صلى الله عليه و آله طبق كتب مذهبى خود انتظار چنين ظهورى را داشتند و ديگران را به آن بشارت مىدادند، از نظر اقتصادى نيز وضع آنها بسيار خوب بود، و روى هم رفته، نفوذ عميقى در «مدينه» داشتند.
اما با ظهور اسلام، اسلامى كه راههاى منافع نامشروع آنها را مىبست و جلوى انحرافات و خودكامگىهاى آنهاى را مىگرفت، نه تنها غالباً دعوت اسلام را نپذيرفتند، بلكه آشكار و نهان بر ضد اسلام قيام كردند، همان مبارزهاى كه هنوز هم بعد از چهارده قرن ادامه دارد.
آيه فوق و آيات بعد نازل شد و آنها را زير شديدترين رگبار سرزنشهاى خود گرفت، و آن چنان با ذكر دقيق قسمتهاى حساس تاريخشان آنها را تكان داد كه هر كس كمترين روح حقجوئى داشت بيدار گشته به سوى اسلام آمد، به علاوه درس آموزندهاى بود براى همه مسلمانها.
در آيات آينده به خواست خدا فرازهائى از قبيل نجاتشان از چنگال فرعون، شكافتن دريا و غرق شدن فرعونيان، ميعادگاه موسى در «كوه طور»، گوسالهپرستى بنى اسرائيل در غيبت موسى، دستور توبه خونين و نازل شدن نعمتهاى ويژه خدا بر آنها، و مانند آن خواهيم خواند كه هر كدام درس يا درسهاى آموزندهاى در بر دارد.
***
٢- دوازده پيمان خدا با يهود چه بود؟
آن گونه كه از آيات قرآن استفاده مىشود اين پيمان همان پرستش خداوند يگانه، نيكى به پدر و مادر، بستگان، يتيمان، و مستمندان، و خوشرفتارى با مردم،