اين گروه نيز همانند كتمان كنندگان حق، گرفتار لعن خدا و فرشتگان و مردم مى‌شوند، با اين تفاوت كه چون تا آخر عمر بر كفر، اصرار ورزيده‌اند طبعاً راه بازگشتى بر ايشان باقى نمى‌ماند.
***
پس از آن اضافه مى‌كند: «آنها جاودانه در اين لعنت الهى و لعنت فرشتگان و مردم خواهند بود، بى آن كه عذاب خدا از آنها تخفيف يابد و يا مهلت و تأخيرى به آنها داده شود» «خالِدينَ فيها لايُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ».
***
و از آنجا كه اصل توحيد به همه اين بدبختى‌ها پايان مى‌دهد در آخرين آيه مورد بحث مى‌گويد: «معبود شما خداوند يگانه است» «وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ».
و باز براى تأكيد بيشتر اضافه مى‌كند: «هيچ معبودى جز او نيست، و هيچ كس غير او شايسته پرستش نمى‌باشد» «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ».
و در آخرين جمله، به عنوان بيان و دليل و علت مى‌فرمايد: «او خداوند بخشنده مهربان است» «الرَّحْمنُ الرَّحيمُ».
آرى، كسى كه از يكسو رحمت عامش همگان را فرا گرفته و از ديگر سو براى مؤمنان رحمت ويژه‌اى قرار داده، او شايسته عبوديت است، نه آنها كه سر تا پا نيازند و محتاج.
***
نكته‌ها:
١- آيات متعددى از قرآن اين نكته را روشن مى‌سازد كه، هر كس در حال كفر و دشمنى با حق از دنيا برود، هيچ گونه راه نجاتى براى او نيست، و بايد هم چنين باشد؛ زيرا با توجه به اين كه سعادت و بدبختى جهان ديگر نتيجه مستقيم اندوخته‌هائى است كه از اين جهان با خود مى‌بريم، جز اين انتظارى نمى‌توان