مى‌نشيند، اين تعبير، در قرآن نيز براى كسانى كه بر اثر خيره‌سرى و گناه زياد قلبشان نفوذناپذير شده، به كار رفته است، در سوره «مطففين» آيه ١٤ مى‌خوانيم:
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُون: «چنين نيست، اعمال زشت آنها زنگار و لايه بر قلب آنها افكنده است».
و مهم آن است كه انسان مراقب باشد اگر خداى ناكرده گناهى از او سر مى‌زند در فاصله نزديك آن را با آب توبه و عمل صالح بشويد، مبادا به صورت رنگ ثابتى براى قلب در آيد و بر آن مهر نهد.
در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: ما مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إِلاّ وَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةٌ بَيْضاءُ فَإِذا أَذْنَبَ ذَنْباً خَرَجَ فِي النُّكْتَةِ نُكْتَةٌ سَوْداءُ فَإِنْ تابَ ذَهَبَ ذلِكَ السَّوادُ، وَ إِنْ تَمادى‌ فِي الذُّنُوبِ زادَ ذلِكَ السَّوادُ حَتّى‌ يُغَطِّيَ الْبَياضَ، فَإِذا غَطَّى الْبَياضَ لَمْ‌يَرْجِعْ صاحِبُهُ إِلى‌ خَيْرٍ أَبَداً، وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ كَلَّا بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ:
«هيچ بنده مؤمنى نيست مگر اين كه در قلب او يك نقطه (وسيع) سفيد و درخشنده‌اى است هنگامى كه گناهى از او سر زند در ميان آن منطقه سفيد، نقطه سياهى پيدا مى‌شود، اگر توبه كند آن سياهى بر طرف مى‌گردد و اگر به گناهان ادامه دهد بر سياهى افزوده مى‌شود، تا تمام سفيدى را بپوشاند، و هنگامى كه سفيدى پوشانده شد، ديگر صاحب چنين دلى هرگز به خير و سعادت باز نمى‌گردد، و اين معنى گفتار خدا است كه مى‌گويد: كَلاّ بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ». «١»

***