اما چنان كه بعداً نيز اشاره خواهيم كرد، توجه به قبله هرگز مفهومش محدود كردن ذات پاك خدا در سمت معينى نيست، بلكه از آنجا كه انسان يك وجود مادى است و بالاخره بايد به سوئى نماز بخواند، دستور داده شده است:
همه به يكسو، نماز بخوانند تا وحدت و هماهنگى در صفوف مسلمين پيدا شود، و از هرج و مرج و پراكندگى جلوگيرى به عمل آيد.
فكر كنيد اگر هر كسى به سوئى نماز مى‌خواند و صفوف متفرق تشكيل مى‌دادند، چقدر زننده و ناجور بود؟
ضمناً سمتى كه به عنوان قبله تعيين شده (سمت كعبه) نقطه‌اى است مقدس كه از قديمى‌ترين پايگاه‌هاى توحيد است و توجه به آن بيدار كننده خاطرات توحيدى مى‌باشد.
***
٢- تعبير به «وَجْهُ اللَّه» به معنى صورت خدا نيست، بلكه «وجه» در اينجا به معنى ذات است.
***
٣- در روايات متعددى مى‌خوانيم كه به اين آيه، براى صحت نماز كسانى كه به غير سمت كعبه از روى اشتباه و يا عدم توانائى بر تحقيق، نماز خوانده‌اند استناد شده، و نيز به همين آيه براى صحت نماز خواندن بر مركب، استدلال نموده‌اند. «١»
***