تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٥

نابسامانى بود. «١»
٣- «و كشتى‌هائى كه در درياها به سود مردم به حركت در مى‌آيند ...» «وَ الْفُلْكِ الَّتي‌ تَجْري فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ ...».
آرى، انسان به وسيله كشتى‌هاى بزرگ و كوچك، صحنه اقيانوس‌ها را مى‌نوردد، و به اين وسيله به نقاط مختلف زمين، براى انجام مقاصد خود سفر مى‌كند، اين حركت مخصوصاً با كشتى‌هاى بادبانى، معلول چند نظام است:
نخست بادهاى منظمى كه در سطح اقيانوس‌ها مى‌وزد، اعم از وزش‌هاى سراسرى كه به طور مداوم از قطب شمال و جنوب زمين به سوى خط استواء و از خط استواء به سوى قطب شمال و جنوب در حركتند و به نام «آليزه» و «كنتر آليزه» معروفند.
يا وزش‌هاى منطقه‌اى كه تحت برنامه‌هاى معينى حركت مى‌كنند و به كشتى‌ها امكان مى‌دهند، از اين نيروى فراوان و رايگان طبيعى بهره گيرند و به سوى مقصد پيش روند.
همچنين خاصيت طبيعى چوب يا فشار مخصوصى كه از ناحيه آب به اجسام وارد مى‌شود و آنها را بر سطح آب، شناور مى‌سازد.
و همچنين خاصيت تغييرناپذير دو قطب مغناطيسى زمين، كه عقربه‌هاى قطب‌نماها را تنظيم مى‌كند.
و يا نظام ستارگان آسمان كه راه مقصد را به انسان نشان مى‌دهند.
آرى تا همه اين نظام‌ها دست به دست هم ندهند، استفاده از كشتى‌ها با آن