تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٧

١٢٤ وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‌ قالَ لايَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ
ترجمه:
١٢٤- (به خاطر آوريد) هنگامى كه خداوند، ابراهيم را با وسائل گوناگونى آزمود؛ و او به خوبى از عهده اين آزمايش‌ها بر آمد. خداوند به او فرمود: «من تو را پيشواى مردم قرار دادم»! ابراهيم عرض كرد: «از دودمان من (نيز امامانى قرار بده!)» خداوند فرمود:
«پيمان من، به ستمكاران نمى‌رسد»!
تفسير:
«امامت» اوج افتخار ابراهيم عليه السلام
از اين آيات به بعد، سخن از ابراهيم عليه السلام پيامبر بزرگ خدا و قهرمان توحيد، و بناى خانه كعبه و اهميت اين كانون بزرگ توحيد و عبادت است كه ضمن هيجده آيه اين مسائل را بر شمرده است.
هدف از اين آيات در واقع سه چيز است:
نخست اين كه: مقدمه‌اى باشد براى مسأله تغيير قبله كه بعداً مطرح مى‌شود تا مسلمانان بدانند اين كعبه از يادگارهاى ابراهيم عليه السلام پيامبر بت‌شكن است و اگر امروز مشركان و بت‌پرستان آن را تبديل به بتخانه كرده‌اند، اين يك آلودگى سطحى است و چيزى از ارزش و مقام كعبه نمى‌كاهد.
ديگر اين كه: يهود و نصارى ادعا مى‌كردند ما وارثان ابراهيم عليه السلام و آئين او هستيم و اين آيات (در ارتباط با آيات فراوانى كه درباره يهود گذشت) مشخص