به همين دليل، در بعضى از قوانين اسلامى گام نهادن در مناطقى كه موجب لغزش انسان به گناه است نهى شده است مانند شركت در مجلس گناه، هر چند خود آلوده آن گناه نباشد، و يا خلوت كردن با اجنبيه (بودن با يك زن بيگانه در يك محل خلوت و كاملًا تنها كه ديگران به آن راه ندارند).
همين معنى در احاديث ديگرى تحت عنوان «حمايت از حِمى‌» (نگه داشتن حريم منطقه ممنوعه) بيان شده است.
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: إِنَّ لِكُلِّ مَلَكٍ حِمْىً وَ إِنَّ حِمَى اللَّهِ مَحارِمُهُ فَمَنْ وَقَعَ حَوْلَ الْحِمَى يوْشَكَ أَنْ يَقَعَ فِيهِ: «هر سلطانى قرقگاهى دارد و قرقگاه خدا محرّمات او است هر كس (گوسفند خود را در كنار) قرقگاه ببرد، بيم آن مى‌رود كه وارد منطقه ممنوعه شود». «١»
باز به همين دليل، افرادى كه پايبند اصول تقوا و پرهيزگارى هستند نه تنها مرتكب محرمات نمى‌شوند كه سعى دارند به نزديكى حرام نيز گام ننهند.
***
٢- اعتكاف
«اعتكاف» در اصل به معنى محبوس ماندن و مدتى طولانى در كنار چيزى بودن است و در اصطلاح شرع: توقف در مساجد براى عبادت مى‌باشد كه حد اقل آن سه روز و شرط آن روزه داشتن و ترك بعضى ديگر از لذائذ است.
اين عبادت، اثر عميقى در تصفيه روح و توجه مخصوص به پروردگار دارد و آداب و شرائط آن در كتب فقهى ذكر شده است، البته اين عبادت ذاتا از مستحبات است ولى در پاره‌اى از موارد استثنائى، شكل وجوب به خود مى‌گيرد،