پس از ذكر نعمت حيات و اشاره به مسأله مبدأ و معاد، به يكى ديگر از نعمت‌هاى گسترده خداوند اشاره كرده مى‌گويد: «او خدائى است كه آنچه روى زمين است براى شما آفريده» «هُوَ الَّذي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الأَرْضِ جَميعاً».
و به اين ترتيب، ارزش وجودى انسان‌ها و سرورى آنان را نسبت به همه موجودات زمينى مشخص مى‌كند، و درست از اينجا در مى‌يابيم كه اين انسان را خدا براى امر بسيار پر ارزش و عظيمى آفريده است، همه چيز را براى او آفريده اما او را براى چه چيز؟!
آرى او عالى‌ترين موجود در اين صحنه پهناور است و از تمامى آنها ارزشمندتر.
تنها اين آيه نيست كه مقام والاى انسان را يادآور مى‌شود، بلكه در قرآن آيات فراوانى مى‌يابيم كه انسان را هدف نهائى آفرينش كل موجودات جهان معرفى مى‌كند، چنان كه در آيه ١٣ سوره «جاثيه» آمده است: وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْض: «آنچه در آسمان‌ها و هر چه در زمين است مسخر شما قرار داد».
و در جاى ديگر به طور مشروح‌تر مى‌خوانيم:
وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْك .... «١»

وَ سَخَّرَ لَكُمُ الأَنْهار ... «٢»

وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ ... «٣»

سَخَّرَ لَكُمُ الْبَحْر ... «٤»

وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَر ...: «٥»