سپس قرآن علت اين تغيير قانون الهى را بيان كرده مى‌فرمايد: «خداوند مى‌دانست شما به خويشتن خيانت مى‌كرديد (و اين عمل را كه ممنوع بود بعضاً انجام مى‌داديد) پس توبه شما را پذيرفت، و شما را بخشيد» «عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ وَ عَفا عَنْكُمْ».
آرى، براى اين كه شما آلوده گناه بيشتر نشويد، خدا به لطف و رحمتش اين برنامه را بر شما آسان ساخت و از مدت محدوديت آن كاست.
«اكنون كه چنين است با آنها آميزش كنيد و آنچه را خداوند بر شما مقرر داشته طلب نمائيد» «فَالآْنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا ما كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ».
مسلماً اين امر، به معنى وجوب نيست بلكه اجازه‌اى است بعد از ممنوعيت كه در اصطلاح اصوليون «امر عقيب حظر» ناميده مى‌شود و دليل بر جواز است.
جمله «وَ ابْتَغُوا ما كَتَبَ اللَّهُ لَكُم»، اشاره به اين است كه استفاده از اين توسعه و تخفيف كه در مسير قوانين آفرينش و حفظ نظام و بقاى نسل است، هيچ مانعى ندارد.
پس از آن، به بيان دومين حكم مى‌پردازد و مى‌فرمايد: «بخوريد و بياشاميد تا رشته سپيد صبح از رشته سياه شب براى شما آشكار گردد» «وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ».
به اين ترتيب، مسلمانان حق داشتند در تمام طول شب از خوردنى‌ها و نوشيدنى‌ها استفاده كنند، اما به هنگام طلوع سپيده صبح امساك نمايند.
بعد از آن، به بيان سومين حكم پرداخته مى‌گويد: «سپس روزه را تا شب تكميل كنيد» «ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيامَ إِلَى اللَّيْلِ».
اين جمله تأكيدى است بر ممنوع بودن خوردن و نوشيدن و آميزش جنسى در روزها براى روزه‌داران، و نيز نشان‌دهنده آغاز و انجام روزه است كه از طلوع