تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤١

زيانكاران خواهيم بود».
بعضى گفته‌اند: منظور از كلمات، اين دعا و نيايش بوده است:
أَللَّهُمَّ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ رَبِّ إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى فَاغْفِرْ لِى إِنَّكَ خَيْرُ الْغافِرِيْنَ.
أَللَّهُمَّ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ رَبِّ إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى فَارْحَمْنِى إِنَّكَ خَيْرُ الرَّاحِمِيْنَ.
أَللَّهُمَّ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ رَبِّ إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى فَتُبْ عَلَىَّ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمِ:
«پروردگارا! معبودى جز تو نيست، پاك و منزهى، تو را ستايش مى‌كنم، من به خود ستم كردم مرا ببخش كه بهترين بخشندگانى.
خداوندا! معبودى جز تو نيست، پاك و منزهى، تو را ستايش مى‌كنم، من به خود ستم كردم بر من رحم كن كه بهترين رحم كنندگانى.
بار الها! معبودى جز تو نيست، پاك و منزهى، تو را حمد مى‌گويم، من به خويش ستم كردم، رحمتت را شامل حال من كن و توبه‌ام را بپذير كه تو تواب و رحيمى».
اين دعا و كلمات در روايتى از امام باقر عليه السلام نقل شده است. «١»
نظير همين تعبيرات در آيات ديگر قرآن در مورد يونس عليه السلام و موسى‌ عليه السلام مى‌خوانيم، يونس به هنگام در خواست بخشش از خدا مى‌گويد: سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمين: «خداوندا منزهى من از كسانى هستم كه به خود ستم كرده‌ام». «٢»