است و آنها هم سرچشمه عذاب شديد.
***
آخرين آيه مورد بحث، اشاره‌اى است به نتيجه و پايان كار مؤمنانى كه صفات پنجگانه فوق را در خود جمع كرده‌اند، مى‌گويد: «اينها بر مسير هدايت پروردگارشان هستند» «أُولئِكَ عَلى‌ هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ».
«و اينها رستگارانند» «وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
در حقيقت هدايت آنها و همچنين رستگاريشان از سوى خدا تضمين شده است و تعبير به «مِنْ رَبِّهِم» اشاره به همين حقيقت است.
جالب اين كه مى‌گويد: «عَلى‌ هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ» اشاره به اين كه هدايت الهى همچون مركب راهوارى است كه آنها بر آن سوارند، و به كمك اين مركب به سوى رستگارى و سعادت پيش مى‌روند (زيرا مى‌دانيم كلمه «عَلى‌» معمولًا در جائى به كار مى‌رود كه مفهوم تسلط و علوّ و استيلاء را مى‌رساند).
ضمناً تعبير به «هُدىً» (به صورت نكره) اشاره به عظمت هدايتى است كه از ناحيه خداوند شامل حال آنها مى‌شود، يعنى آنها هدايتى بس عظيم دارند.
و نيز تعبير به «هُمُ الْمُفْلِحُون» با توجه به آنچه در علم «معانى و بيان» گفته شده، دليل بر انحصار است، يعنى تنها راه رستگارى راه اين گروه است كه با كسب پنج صفت ويژه، مشمول هدايت الهى گشته‌اند. «١»
***