تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٧
گردههاى نر را بر قسمتهاى ماده گياهان مىافشانند و به تلقيح و بارورى آنها كمك مىكنند ميوهها به ما هديه مىكنند و بذرهاى گوناگون را مىگسترانند.
زمانى با حركت دادن امواج اقيانوسها، آنها را به طور مداوم به هم مىآميزند تا محيط آمادهاى براى زيست موجودات زنده دريا فراهم گردد.
گاه با انتقال دادن گرماى مناطق گرمسير به مناطق سردسير، و انتقال سرماى مناطق سردسير به مناطق گرمسير، كمك به تعديل هواى كره زمين مىكنند.
و زمانى با جابه جا كردن هواى مسموم و فاقد اكسيژن، شهرها به بيابانها و جنگلها، وسائل تصفيه و تهويه را براى بشر فراهم مىسازند.
آرى، وزش بادها با اين همه فوائد و بركات، نشانه ديگرى از حكمت و لطف بى پايان او است.
٦- «و ابرهائى كه در ميان زمين و آسمان معلقند ...» «وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الأَرْضِ ...».
اين ابرهاى متراكم كه بالاى سر ما در گردشند و ميلياردها تن آب را بر خلاف قانون جاذبه در ميان زمين و آسمان، معلق نگاه داشته، و آنها را از هر نقطه به نقطه ديگر مىبرند، بى آن كه كمترين خطرى ايجاد كنند، خود نشانهاى از عظمت اويند.
به علاوه اگر آبيارى و «منصب آبدهى» آنها نبود در سرتاسر خشكىهاى روى زمين نه قطره آبى براى نوشيدن وجود داشت و نه چشمه و جويبارى براى روئيدن گياه، همه جا ويرانه بود و كوير بود، و بر همه جا خاك مرده پاشيده مىشد، اين نيز جلوه ديگرى از علم و قدرت او است.
آرى همه اينها «نشانهها و علامات ذات پاك او هستند اما براى مردمى كه عقل و هوش دارند و مىانديشند» «لَا ياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ».
نه براى بىخبران سبك مغز، چشمداران بىبصيرت و گوشداران كر!.
***