مى‌كنند، خداوند آنها را استهزا مى‌كند و عذاب دردناكى در انتظارشان است». «١»
و گاهى در انجمن‌هاى سرّى خود، تصميم مى‌گرفتند، كمك‌هاى مالى خود را از ياران رسول خدا صلى الله عليه و آله به كلى قطع كنند، تا از اطراف او پراكنده شوند، چنان كه در سوره «منافقون» آمده است: هُمُ الَّذينَ يَقُولُونَ لاتُنْفِقُوا عَلى‌ مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا وَ لِلَّهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ لكِنَّ الْمُنافِقينَ لايَفْقَهُونَ:
«آنها مى‌گويند كمك‌هاى مالى خود را از كسانى كه نزد پيامبرند قطع كنيد تا از پيرامون او پراكنده شوند، بدانيد خزائن آسمان و زمين از آن خدا است، ولى منافقان نمى‌دانند». «٢»
گاهى تصميم مى‌گرفتند كه پس از بازگشت از جنگ به «مدينه»، دست به دست هم بدهند و با استفاده از يك فرصت مناسب، مؤمنان را از «مدينه» بيرون كنند و مى‌گفتند: لَئِنْ رَجَعْنا إِلَى الْمَدينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ:
«اگر به مدينه باز گرديم، عزيزان، ذليلان را بيرون خواهند كرد»!. «٣»
و زمانى هم به بهانه‌هاى مختلف از قبيل جمع‌آورى محصول‌هاى كشاورزى، از شركت در برنامه‌هاى جهاد، خود دارى كرده و در شديدترين لحظات، پيامبر صلى الله عليه و آله را تنها مى‌گذاشتند، و در عين حال وحشت داشتند كه پرده از رازشان برداشته شود و رسوا گردند.
به خاطر همين موضع‌گيرى‌هاى بسيار خصمانه، در آيات زيادى از قرآن،