مردگان را (كه وجودشان در سطح زمين مايه هزار گونه ناراحتى است) در آن دفن كنيد، ... آرى خداوند اين گونه زمين را بستر استراحت شما قرار داد». «١»
پس از آن، به نعمت آسمان مى‌پردازد و مى‌گويد: «آسمان را همچون سقفى بر بالاى سر شما قرار داد» «وَ السَّماءَ بِناءً».
كلمه «بَناء» با توجه به «لَكُمْ» بيانگر آن است كه آسمان به نفع انسان بالاى سر او بنا شده است، طبعاً همچون سقف، اين معنى به صورت صريح‌ترى در جاى ديگر قرآن آمده است: وَ جَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً: «ما آسمان را سقف محفوظى قرار داديم». «٢»
شايد اين تعبير، براى بعضى از كسانى كه به وضع ساختمان آسمان و زمين از نظر هيئت امروز آشنا هستند عجيب بيايد كه اين سقف چگونه است و كجاست؟ آيا اين تعبير، فرضيه هيئت «بطلميوس» را دائر به قرار گرفتن افلاك به روى هم همچون طبقات پوست پياز در خاطره‌ها تداعى نمى‌كند؟ ولى با توجه به توضيح زير مطلب كاملًا روشن مى‌شود:
كلمه «سَماء» در قرآن به معانى مختلفى آمده است، كه قدر مشترك همه آنها چيزى است كه در جهت فوق قرار گرفته است، يكى از آنها كه در اين آيه به آن اشاره شده است، همان جوّ زمين است، يعنى قشر هواى متراكمى كه دور تا دور كره زمين را پوشانده، و طبق نظريه دانشمندان ضخامت آن، چند صد كيلومتر است.
اگر به نقش اساسى و حياتى، اين قشر ضخيم هوا، كه زمين را از هر سو احاطه كرده است بينديشيم خواهيم دانست تا چه حدّ اين سقف، محكم و براى