تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤

ما از خدا طلب مى‌كنيم: اين موانع پيش نيايد و ما بر صراط مستقيم ثابت بمانيم.
ثانياً: هدايت همان پيمودن طريق تكامل است كه انسان تدريجاً مراحل نقصان را پشت سر بگذارد و به مراحل بالاتر برسد.
اين را نيز مى‌دانيم: طريق تكامل نامحدود است و همچنان به سوى بى‌نهايت پيش مى‌رود.
بنابراين جاى تعجب نيست كه حتى پيامبران و امامان از خدا تقاضاى هدايت به «صراط مستقيم» كنند، چه اين كه كمال مطلق تنها خدا است، و همه بدون استثناء در مسير تكامل‌اند چه مانع دارد كه آنها نيز تقاضاى درجات بالاترى را از خدا بنمايند.
مگر ما بر پيامبر صلى الله عليه و آله صلوات و درود نمى‌فرستيم؟ مگر مفهوم صلوات، تقاضاى رحمت تازه پروردگار براى محمّد و آل محمّد صلى الله عليه و آله نيست؟
مگر خود پيامبر صلى الله عليه و آله عرض نمىكرد: رَبِّ زِدْني‌ عِلْماً: «خدايا علم (و هدايت) مرا بيشتر كن»! «١»
مگر قرآن نمى‌گويد: وَ يَزيدُ اللَّهُ الَّذينَ اهْتَدَوْا هُدى: «خداوند هدايت هدايت يافتگان را افزون مى‌كند». «٢»
و نيز مى‌گويد: وَ الَّذينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً وَ آتاهُمْ تَقْواهُمْ: «آنها كه هدايت يافته‌اند خداوند بر هدايتشان مى‌افزايد، و تقوا به آنها مى‌دهد». «٣»
و از اينجا پاسخ سؤالى كه مربوط به درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان است نيز روشن مى‌شود كه اين درود و صلوات، در حقيقت تقاضاى مقام بالاتر و والاتر