يك سؤال معروف:
در اينجا اين سؤال معروف مطرح مى‌شود كه: چرا ما همواره از خدا درخواست هدايت به صراط مستقيم مى‌كنيم، مگر ما گمراهيم؟
وانگهى به فرضى كه اين سخن از ما زيبنده باشد از پيامبر و امامان كه نمونه انسان كامل بودند چه معنى دارد؟!
در پاسخ اين ايراد مى‌گوئيم:
اوّلًا: همان طور كه اشاره شد، در مسير هدايت هر لحظه بيم لغزش و انحراف درباره انسان مى‌رود، به همين دليل، بايد خود را در اختيار پروردگار بگذارد و تقاضا كند كه او را بر راه راست ثابت نگه دارد.
ما نبايد فراموش كنيم: وجود و هستى و تمام مواهب الهى، لحظه به لحظه از آن مبدأ بزرگ به ما مى‌رسد.
سابقاً گفتيم: مَثَلِ ما و همه موجودات (از يك نظر) مثل لامپ‌هاى برق است، اگر مى‌بينيم نور لامپ، متصل و يكنواخت پخش مى‌شود به خاطر آن است كه لحظه به لحظه از منبع برق به او نيرو مى‌رسد، منبع برق هر لحظه نور جديدى توليد مى‌كند و به وسيله سيم‌هاى ارتباطى به لامپ تحويل مى‌گردد.
هستى ما نيز همانند نور اين لامپ‌ها است گر چه به صورت يك وجود ممتد جلوه‌گر است، ولى در حقيقت لحظه، به لحظه وجود تازه‌اى از منبع هستى آفريدگارِ فيّاض، به ما مى‌رسد.
بنابراين: همان گونه كه هر لحظه وجود تازه‌اى به ما مى‌رسد، به هدايت جديدى نيز نيازمنديم، بديهى است اگر موانعى در سيم‌هاى معنوى ارتباطى ما با خدا ايجاد شود، كژى‌ها، ظلم‌ها، ناپاكى‌ها و ... پيوند ما را از آن منبع هدايت قطع مى‌كند، و همان لحظه از صراط مستقيم منحرف خواهيم شد.