البته، بايد توجه داشت يك نوع ديگر از دعا داريم كه حتى در موارد قدرت و توانائى نيز انجام مى‌گيرد، و آن دعائى است كه نشان‌دهنده عدم استقلال قدرت‌هاى ما در برابر قدرت پروردگار است.
و به عبارت ديگر، مفهوم آن توجه به اين حقيقت است كه اسباب و عوامل طبيعى هر چه دارند از ناحيه او دارند، و به فرمان او هستند، اگر به دنبال دارو مى‌رويم و شفا از آن مى‌طلبيم به خاطر آن است كه او آن اثر را به دارو بخشيده (اين نوع ديگرى از دعا است كه در احاديث اسلامى نيز به آن اشاره شده است).
كوتاه سخن اين كه دعا يك نوع خود آگاهى و بيدارى دل و انديشه، و پيوند باطنى با مبدأ همه نيكى‌ها و خوبى‌ها است، لذا در سخنان حضرت على عليه السلام مى‌خوانيم: لايَقْبَلُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ دُعاءَ قَلْبٍ لاهٍ: «خداوند دعاى غافل‌دلان را مستجاب نمى‌كند». «١»

و در حديث ديگر از امام صادق عليه السلام به همين مضمون مى‌خوانيم: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لايَسْتَجِيبُ دُعاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ ساهٍ». «٢»

***
٣- شرائط اجابت دعاء
توجه به كيفيت اين شرائط نيز روشنگر حقايق تازه‌اى در زمينه مسأله به ظاهر بغرنج دعاء است، و اثر سازنده آن را آشكار مى‌سازد در روايات اسلامى شرائطى براى استجابت دعا مى‌خوانيم از جمله: