تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٠

آرى، او به ما نزديك است، چگونه ممكن است از ما دور باشد، در حالى كه ميان ما و قلب ما جاى او است! (وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِه). «١»

***
نكته‌ها:
١- فلسفه دعا و نيايش
آنها كه حقيقت و روح دعا و اثرات تربيتى و روانى آن را نشناخته‌اند ايرادهاى گوناگونى به مسأله دعا دارند:
گاه مى‌گويند: دعا عامل تخدير است؛ چرا كه مردم را به جاى فعاليت، كوشش و استفاده از وسائل پيشرفت و پيروزى، به سراغ دعا مى‌فرستد، و به آنها تعليم مى‌دهد كه به جاى همه اين تلاش‌ها دعا كنند!
گاه مى‌گويند: اصولًا آيا دعا كردن فضولى در كار خدا نيست؟! خدا هر چه را مصلحت بداند انجام مى‌دهد، او به ما محبت دارد، مصالح ما را بهتر از خود ما مى‌داند، پس چرا ما هر ساعت مطابق دلخواه خود از او چيزى بخواهيم؟!
و زمانى مى‌گويند: از همه اينها گذشته آيا دعا منافات با مقام رضا و تسليم در برابر اراده خداوند ندارد؟
آنها كه چنين ايرادهائى را مطرح مى‌كنند از آثار روانى، اجتماعى، تربيتى و معنوى دعا و نيايش غافلند؛ زيرا انسان براى تقويت اراده و بر طرف كردن ناراحتى‌ها به تكيه‌گاهى احتياج دارد، دعا چراغ اميد را در انسان روشن مى‌سازد.
مردمى كه دعا و نيايش را فراموش كنند، با عكس‌العمل‌هاى نامطلوب روانى و اجتماعى مواجه خواهند شد.
و به تعبير يكى از روانشناسان معروف: