شما كه در ماه رمضان در حضر باشد، روزه بدارد! و آن كس كه بيمار يا در سفر است، روزهاى ديگرى را به جاى آن، روزه بگيرد! خداوند، راحتى شما را مى‌خواهد، نه زحمت شما را! هدف اين است كه اين روزها را تكميل كنيد؛ و خدا را بر اين كه شما را هدايت كرده، بزرگ بشمريد؛ باشد كه شكرگذارى كنيد!
تفسير:
روزه سرچشمه تقوا
به دنبال چند حكم مهم اسلامى كه در آيات پيشين گذشت، در آيات مورد بحث به بيان يكى ديگر از اين احكام يعنى روزه، يكى از مهم‌ترين عبادات، مى‌پردازد و با همان لحن تأكيدآميز گذشته مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! روزه بر شما نوشته شده است آن گونه كه بر امت‌هاى قبل از شما، نوشته شده بود» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ».
و بلافاصله فلسفه اين عبادت انسان‌ساز و تربيت‌آفرين را در يك جمله كوتاه، اما بسيار پرمحتوا چنين بيان مى‌كند: «تا پرهيزكار شويد» «لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ».
آرى، روزه چنان كه شرح آن خواهد آمد، عامل مؤثرى است براى پرورش روحِ تقوا و پرهيزگارى در تمام زمينه‌ها و همه ابعاد.
از آنجا كه انجام اين عبادت با محروميت از لذائذ مادى و مشكلاتى- مخصوصاً در فصل تابستان- همراه است، تعبيرات مختلفى در آيه فوق به كار رفته كه روح انسان را براى پذيرش اين حكم آماده سازد.
نخست با خطاب يا أَيُّهَا الَّذِيْنَ آمَنُوا: «اى مؤمنان»!
آنگاه، با بيان اين حقيقت كه روزه اختصاص به شما ندارد، بلكه در امت‌هاى پيشين نيز بوده است.