تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩٢

١٨٠ كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الأَقْرَبينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقينَ
١٨١ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليمٌ
١٨٢ فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ
ترجمه:
١٨٠- بر شما نوشته شده: «هنگامى كه يكى از شما را مرگ فرا رسد، اگر چيز خوبى (مالى) از خود به جاى گذارده، براى پدر و مادر و نزديكان، به طور شايسته وصيت كند! اين حقى است بر پرهيزگاران»!
١٨١- پس كسانى كه بعد از شنيدنش آن را تغيير دهند، گناه آن، تنها بر كسانى است كه آن (وصيت) را تغيير مى‌دهند؛ خداوند، شنوا و داناست.
١٨٢- و كسى كه از انحراف وصيت‌كننده (و تمايل يك جانبه او به بعض ورثه) يا از گناه او بترسد، و ميان آنها را اصلاح دهد، گناهى بر او نيست؛ خداوند، آمرزنده و مهربان است.
تفسير:
وصيت‌هاى شايسته
در آيات گذشته، سخن از مسائل جانى و قصاص در ميان بود، در اين آيات