حق‌پوشى اگر با تمام دنيا مبادله شود باز مرتكب شونده آن ضرر و زيان كرده است!
در آيه نخست مى‌گويد: «كسانى كه آن چه را خدا از كتاب نازل كرده كتمان مى‌كنند و آن را به بهاى كمى مى‌فروشند آنها در حقيقت جز آتش چيزى نمى‌خورند»! «إِنَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَليلًا أُولئِكَ ما يَأْكُلُونَ في‌ بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ».
آرى هدايا و اموالى را كه از اين راه تحصيل مى‌كنند، آتش‌هاى سوزانى است كه در درون وجود آنان وارد مى‌شود.
اين تعبير، ضمناً مسأله تجسم اعمال را در آخرت بار ديگر روشن مى‌سازد و نشان مى‌دهد اموال حرامى كه از اين طريق به دست مى‌آيد در واقع آتشى است كه در دل آنها وارد مى‌شود كه در رستاخيز به شكل واقعى خود مجسم خواهد شد.
سپس، به مجازات مهم جسمى و روحى آنها در آخرت كه از مجازات مادى دنيا بسيار دردناك‌تر است پرداخته، مى‌گويد: «خداوند روز قيامت با آنها سخن نمى‌گويد، و آنان را پاكيزه نمى‌كند، و عذاب دردناكى در انتظارشان است»! «وَ لايُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ».
در آيه ٧٧ سوره «آل عمران» نيز به نظير همين مجازات دردناك براى كسانى كه عهد الهى و سوگندهاى خود را به خاطر منافع ناچيزى زير پا مى‌گذارند اشاره كرده، مى‌فرمايد: إِنَّ الَّذينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَليلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الآْخِرَةِ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ: «كسانى كه پيمان الهى و سوگندهاى خودرا به بهاى ناچيزى مى‌فروشند، آنها بهره‌اى در آخرت نخواهند داشت و